Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Maria Distel
Gedachten en Gedichten
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Geluk is het enige wat je kunt vermenigvuldigen door het te delen. P. Coelho



Mijn Profiel

MarieJeanne
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Stil
20 februari 2012 02:09


Orgelstem
02 mei 2011 03:10

Hulp gevraagd
24 april 2011 00:23

Als je elkaar nodig hebt...
14 april 2011 22:27




Fotoboeken


Puck (25)
_
Winter 2010 in het park (7)
_

Wolken aan de IJssel (8)
_
Deventer binnenstad (6)
_

Meer winter in Deventer 2010 (5)
_
Winter in Deventer 2010 (5)
_



Weblog Vrienden





Gastenboek berichten

Catharina van Joca's wandelwegen
30 december 2012 09:17
_
Ook hier weer iemand die lijkt te zijn verdwenen. waar ben je? hoe is het? dan maar de wens dat het je het komende jaar 2013 goed mag gaan.

EL
29 augustus 2012 07:25
_
Heej Meis, Heb al een hele tijd mn hyves verwijderd. Heb daarvoor een aantal keren aangegeven dat dat zou gaan gebeuren en een link geplaatst naar mijn Facebook pagina. Als je daar ook vrienden wilt worden stuur mij dan even een mailtje naar geertje.jammie @gmail.com want ik ben onvindbaar op FB ;-) Dan kun je dit bericht weer verwijderen uit je gastenboek. xx

Harry
20 februari 2012 10:03
_
Geluk is niet het enigste ...liefde kun je ook delen..en het wordt meer als je het deelt probeer het maar uit groetjes ..harry




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door easten1943 om 00:05
_
Easten1943 Online

Door kobuss om 23:48
_
Kobuss Online

Door annaseb om 23:47
_
Annaseb Online

Door Briesje om 23:46
_
Profielgegevens aangepast

Door Briesje om 23:46
_
Nieuwe Profielfoto geplaatst

Door Briesje om 23:46
_
Profielgegevens aangepast

Door Briesje om 23:45
_
Briesje Online

Door BIBI259 om 23:42
_
BIBI259 Online





_

Andere artikelen



Wintersport


Skihelling in Andorra

Verslag van mijn eerste wintersport.

Een rustig muziekje erbij...

The Celtic woman - You raise me up.


Het was eind januari 1977. In het jaar daarvoor was mijn schoonvader overleden en mijn vriendin Dordo, haar moeder en ik gingen met zijn drietjes naar de sneeuw in Oostenrijk. Met onze nieuwe SAAB 99. Het kenteken had MP in het midden dus door mijn jongste zusje meteen gedoopt tot: Mientje Pats.

Ik had de route helemaal uitgestippeld, maar… ik had nog nooit op de Duitse Autobahnen gereden en ja hoor, bij Düsseldorf ging het al mis. Ik zag Düsseldorf en dacht… daar moeten we heen. Wist ik veel dat je dan op de volgende stad, maar vooral op het wegnummer moest letten en niet van de autobahn moest gaan. We raakten dus helemaal verdwaald in de stad. Toen ik het eenmaal doorhad, zijn we toch in Oostenrijk gekomen. We hadden een appartement geboekt in Kirchberg in Tirol.

Bij aankomst ski’s gehuurd en voor ma ook skischoenen. Voor Dordo en mij niet, want wij hadden ze gekocht, we wilden niet in schoenen die ik weet niet hoeveel anderen al aan hadden gehad. In de huiskamer hadden we er al vrolijk op los geklost. Zwaar hoor. En dat waren nog maar de schoenen. We moesten natuurlijk ook allemaal een skipakje. In Apeldoorn in zo ongeveer de duurste sportzaak hadden we allemaal iets uitgezocht. Ik had geloof ik een vreselijk duur Bleyle pak. Zou ik nou nooit meer doen, maar toen...

Uiteindelijk hadden we allemaal schoenen en ski’s (nog veel zwaarder, je kon je voeten bijna niet optillen met die dingen eraan) en op naar de oefenweide. Ik kon goed schaatsen en dacht och, die rembewegingen zijn wel zo ongeveer hetzelfde en ik was niet bang. Ma en Dordo hadden nog nooit geschaatst en wisten helemaal niet hoe ze het hadden met die dingen onder hun voeten.

We zagen diverse mensen zijdelings de helling opklauteren en besloten dat ook maar eens te proberen om dan zachtjes naar beneden te glijden. Na zo’n 10 meter dacht ik: even proberen en daar gleed ik naar beneden, het leek heel hard, ongeveer zoals een slak van een blaadje glijdt, maar door mijn 'schaatstechniek' kon ik remmen en stond stil. Ik kijk even achterom en ja hoor, Dordo lag al zijdelings, maar wat beroerder was, ma lag achterover (ze was toen ongeveer 54) bovenop de achtereinden van haar ski’s. Wat nu, ze kon geen kant op en voordat ik weer naar boven was geklauterd om haar op te rapen duurde ook wel even. Dordo had het al moeilijk genoeg met zichzelf. Ma is uiteindelijk opgeraapt door iemand, die voorstelde dat we maar in een skiklasje moesten gaan.

Wij hadden ons aangemeld voor de skiklas en moesten maandagochtend 9.00 uur aantreden met nog een bosje eerstejaars sukkels. We gingen op een weitje, geheel vlak, in het rond sloffen en leren de skistokken te hanteren. Je weet niet hoe zeer die harde schoenen gaan doen na een uurtje sloffen. Ma was alweer een paar keer onderuit gegaan en besloot beverig, moe en zenuwachtig ermee op te houden. Wij waren 25 of jonger in de 'klas' en snapten het wel. Ma is verder maar een beetje gaan wandelen die week.

De volgende dag mochten we van een klein hellinkje, die we wel zelf op moesten klauteren, niks lift nog. Dat was om te leren dat je gewicht op de voorkant van de ski’s moet rusten om te sturen. De één na de ander komt heel voorzichtig naar beneden. Toen was Dordo aan de beurt: ze had de Olympische spelen gezien waar Rosi Mittenmeier 2 keer goud en 1 keer zilver had gewonnen op de slalom en de afdaling. Op de afdaling, stokken onder de armen om meer vaart te maken. Dus… Dordo dacht: zo hoort dat. Ze gaat bovenaan staan, stokken onder de armen, knieën gebogen en suist naar beneden, maar kon natuurlijk niet remmen en de leraar schreeuwen, maar ze ging gewoon voluit, rechtdoor… tegen de grond. De hele klas lag dubbel.

Derde dag, hoera, we mochten met de lift mee, dus onze inmiddels beurse schenen werden gespaard van het geklauter. Geen van allen had ooit in zo’n sleeplift gestaan, ja niet gezeten, want in zo’n ding zit je niet, maar moet je blijven staan. De eerste de beste ging op het stokje zitten in plaats van het onder zijn derrière te steken om omhoog gesleept te worden (het heet niet voor niets sleeplift) maar je bent altijd met zijn tweetjes in zo’n ding, dus degene die naast hem stond lag ook op de grond. Hoop gelach, maar je moet je voorstellen, die lift blijft gewoon draaien, dus het was ook nog eens bukken geblazen, anders hadden ze de volgende stok tegen hun hoofd gekregen. En wat te denken van de ski stokken, die moeten altijd naar de buitenkant gericht zijn, maar die lagen natuurlijk overal. Oprapen en verzamelen maar weer.

De skileraar helemaal gefrustreerd. Het was trouwens de lelijkste skileraar van allemaal. Eindelijk kon ik met Dordo de lift in, we hadden inmiddels door hoe het moest. Bovenaan gekomen, lag daar niet zoveel sneeuw, oh help, dat remde erg af. Maar… niet getreurd er stonden een paar liftbediendes die mij aan de linkerkant en Dordo aan de rechterkant aan onze armen uit de lift sleurden richting sneeuw. Uitstappen hadden we nog niet geleerd.

Met onze bijna afgerukte armen stonden we op de rest van de groep te wachten. Iedereen boven? riep de leraar. Ja Urs (de leraar). Hij tellen, ja, we waren er allemaal. Linksaf. Urs voorop over een smal paadje achter elkaar glijdend. Het zag er in onze ogen uit als links de afgrond van de Grand Canyon en rechts een berg als de Himalaya. We gleden beverig achter elkaar aan in de hoop vooral niet naar links uit te glijden, want daar was het diep. Voor mij viel een knul, maar het was te smal om er langs te glijden, dus ik week uit naar rechts, de Himalaya kant zeg maar, omhoog remt immers af en ik wilde absoluut niet in de Grand Canyon belanden. Dat had die jongen ook gedacht, dus daar lag zijn hoofd en skiede ik bijna zijn oor eraf. Achter mij ontstond een opstopping. Urs keek ongeduldig achterom waar we bleven, maar we hadden ons inmiddels hersteld en voegden ons weer bij de groep.
Daar was ie dan eindelijk onze eerste helling. Urs voorop want wij moesten 'wedelen' leren, dat wil zeggen bochtjes naar links en naar rechts om zachtjes naar beneden te kunnen en om af te remmen. We wedelden naar links en we wedelden naar rechts, en we wedelden over elkaar heen. Grote kluwen op de grond. Urs iedereen weer oprapen, want dat konden we ook nog niet zelf, opstaan als je valt. En hij bleef maar roepen berg ski vor! Stokken tegen de berg en opdrukken. Er was een jongen in een groen ski pak, waarvan je de kleur niet meer kon zien, hij was helemaal wit uitgeslagen zo vaak was hij gevallen. We zijn uiteindelijk allemaal heel beneden aangekomen, maar Dordo hield het toen ook voor gezien. Ik had ook de blaren op mijn schenen van die schoenen, maar wilde toch nog meer leren, want de volgende dag zouden we gaan 'rutschen' met twee ski’s evenwijdig van de berghelling naar beneden glijden om steile stukken te overkomen. Dus pleisters erop geplakt en dikke sokken erover.

Ik ging de vierde dag alleen naar de klas. Weer met de sleeplift naar boven. Inmiddels was er een groep Britten aangekomen. Wij stonden dus gemengd met hun groep en onze groep in de lift. Bovenaan was het inmiddels echt helemaal kaal, maar wij waren al handig genoeg om uit te stappen zonder hulp. Die Britten wisten het allemaal nog niet zo goed en achter mij vielen ze dus ook bij bosjes uit de lift net als wij in het begin. Onder hen ook een al wat oudere Brit. Bovenaan was een houten vlonder waar geen sneeuw op lag. Ik hoorde een doffe bons achter mij. Die Brit lag op het hout, maar hij moest maken dat hij wegkam want het volgende koppel kwam alweer aangesleept. Hij rolde opzij maar ik moest met mijn klasje mee, dus kon er verder niet meer op letten. Moest wel erg lachen.

Onverschrokken stonden we op de helling om te gaan rutschen. Dat ging om de beurt, nadat de leraar het voorgedaan had. Naast ons was de Britse klas op dezelfde helling, maar die waren nog maar heel voorzichtig aan het wedelen, zoals wij twee dagen daarvoor. Ik was nog niet aan de beurt en kon dus goed kijken hoe die Britten het deden. Op een gegeven moment viel er een meisje halverwege de helling en lag achterover op de achterkant van haar ski’s en kon niet opstaan. Die oudere man die achter mij was gevallen keek het bezorgd aan, maar hij was nog niet aan de beurt om naar beneden te gaan. Hij riep over de piste: Don't worry, I will be down in a minute Kate. Hij bedoelde dat hij zo aan de beurt was en haar dan wel op zou rapen. Eindelijk was hij aan de beurt en Kate lag er nog steeds. Hij kwam eraan maar wist nog niet hoe te remmen, dus hij skiede haar keihard voorbij recht de helling af en belandde vervolgens in de hekken bij de lift. Wij lagen allemaal dubbel en Kate is uiteindelijk door iemand anders opgeraapt. Maar van onze groep moest er iemand zo hard lachen dat hij in zijn broek plaste. Plasje in de sneeuw en daardoor zijn we letterlijk allemaal omgerold.
De laatste en vijfde dag ben ik ook niet meer gegaan, mijn schenen waren rauw en we moesten die dag daarna naar huis en het merendeel van het autorijden kwam op mij neer.

Na deze eerste keer ben ik nog vele keren gaan wintersporten, maar ik heb nooit meer zoveel gelachen als in die eerste skiklas. Sommige dingen waren te onbenullig voor woorden, maar leuk, zo vreselijk leuk.






Geplaatst op 30 januari 2010 17:20 en 2121 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benenalie  
30 jan 2010 18:22
Hoi Jeanne

Soms kun je om de lulligste dingen..zoveel lol hebben!!
Dat is heerlijk!!
Wat een leuk verslag....dit kunnen ze je
niet meer afpakken die fijne vakantie!!

Fijn weekend
Liefs Alie :grin: :grin:

Marianne.1  
30 jan 2010 18:54
Verrukkelijk- geiten met een stel klunzen! Dat het over sneeuw gaat wandel ik maar even achteloos voorbij. Sneeuw? Wat is dat?
_





_
MarieJeanne  
30 jan 2010 19:44
@ Alie. Het was inderdaad constant lachen. Ook hard werken hoor!

MarieJeanne  
30 jan 2010 19:46
@ Mo. Aha jij wandelt weer dus al is he maar voorbij! Nu is het nog een beetje toepasselijk verhaal als het straks lente is wil niemand meer herinnerd worden aan de kou toch?
_





_
Hera  
30 jan 2010 20:30
Klinkt bekend ;-)

Moontje-fifty5.1  
30 jan 2010 21:53
:grin: sneeuw pret ..heb nooit op sneeuwvakantie geweest maar degene die het al gedaan hebben zeggen altijd dat het leuk is

groetjes moontje
_





_
Wenny-m  
30 jan 2010 22:05
Wat een leuk verhaal, het is net film. :grin: :grin: :grin: Ik hou het maar op een open haard en een drankje, als ik al zou gaan.

Josefien.1  
30 jan 2010 23:59
Hoi Jeanne, zowaar de vrienden doen het ook weer. Ik hoef maar te k(l)ikken en je bent er.
Moest vreselijk lachen om je verhaal vooral: *Dordo dacht: zo hoort dat. Ze gaat bovenaan staan, stokken onder de armen, knieën gebogen en suist naar beneden, maar kon natuurlijk niet remmen en de leraar schreeuwen, maar ze ging gewoon voluit, rechtdoor… tegen de grond.*
Ik zie het voor me.
Dat was toen.. ga je nu nog wel eens skiën? hihihihi...


_





_
MarieJeanne  
31 jan 2010 12:52
@ Hera. De jaren daarna nog wel heerlijk, maar nooit meer die leut hè?

MarieJeanne  
31 jan 2010 12:54
@ the Moon. Ik kan het je zeker aanraden. De hele dag buiten of je nou wandelt, skiet of langlauft. Vaak met zon. Lekker eten en 's avonds om negen uur kun je je ogen niet meer open houden.
_





_
MarieJeanne  
31 jan 2010 12:57
@ Wenny. Voor jou is er misschien de slee? Als er niet genoeg sneeuw ligt schakelen ze gewoon over op wielen. Dan laat je je rijden toch? Ik zou het echt eens proberen. Leuk sfeertje ook meestal.

MarieJeanne  
31 jan 2010 13:03
@ Jos. Volgens mij is het meeste wel opgelost op 50+. Ik ga nu niet meer op de latten. Ik heb ze nog wel trouwens. In je eentje zo'n eind rijden is geen doen. Vind ik althans. En het is niet gezellig. Fijn dat je gelachen hebt. Leedvermaak om andermans ellende hè!
_





_
Josefien.1  
31 jan 2010 13:04
Het mooiste vermaak IS leedvermaak Jeanne... heb jij ook last van, gezien je verhaal!

MarieJeanne  
31 jan 2010 13:07
Vooral die Brit was erg vermakelijk Jos, dus je hebt gelijk...
_





_
GerdasArt  
31 jan 2010 20:30
ha...ha...wat een lol moet dan zijn geweest..mijn zus(ze is nu al 8jaar geleden overleden)kon heel goed skien en ging verschillende keren per jaar naar Oostenrijk..ik ben ook wel eens meegevraagd,maar ik zag me zelf al liggen met een gebroken been..nee,mij niet gezien!
mooie muziek Jeanne..misschien kan ik over een jaar of wat ook wel zo mooi viool spelen als deze vrouw.
groetjes Gerda

Evdh.1  
31 jan 2010 22:25
Wat een prachtig verhaal Jeanne en die eerste skiles vergeet je dus nooit meer. Dat blijkt ook wel, je kan het heel smeuiig vertellen.
groetjes
Evelien :grin:
_





_
MarieJeanne  
01 feb 2010 18:29
@ Gerda. Ooit wel mijn knie behoorlijk verdraaid. Gelukkig nooit een been gebroken. De sfeer is daar gewoon heerlijk en als de zon schijnt helemaal. Gewoon wandelen is ook al fijn. Leuk te lezen dat je nog steeds met je viool bezig bent. Hartstikke goed en wie weet spelen we ooit samen een duet voor piano en viool!

MarieJeanne  
01 feb 2010 18:31
@ Eva. Die eerste keer was echt het leukste. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Dank voor compliment. Heb even geaarzeld omdat het nogal een lang verhaal was.
_





_
Agaaths-weblog.1  
01 feb 2010 19:09
Wat een leuk verhaal, precies als onze eerste skielessen in Oostenrijk, waar mijn man (toen) ook de tweede dag afhaakte, de rest ging precies hetzelfde, ook zo vreselijk gelachen. Ook de tweede dag wedelen en de dag erna rutschen. Ik heb reuze plezier gehad.We waren met 12 koppels en tussen de middag was het daar eten zonnen en drinken, heerlijk, li gr agaath

MarieJeanne  
01 feb 2010 19:25
@ Agaath. Sfeertje daar hè? En zo heerlijk de hele dag buiten. 's avonds doodmoe een glühweintje. Jij hebt het dus net zo ervaren. Heel leuk dat het herkenbaar was voor je. En je kunt ook langlaufen toch als je wat ouder (ahum) wordt.
_