Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Maria Distel
Gedachten en Gedichten
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Geluk is het enige wat je kunt vermenigvuldigen door het te delen. P. Coelho



Mijn Profiel

MarieJeanne
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Stil
20 februari 2012 02:09


Orgelstem
02 mei 2011 03:10

Hulp gevraagd
24 april 2011 00:23

Als je elkaar nodig hebt...
14 april 2011 22:27




Fotoboeken


Puck (25)
_
Winter in Deventer 2010 (5)
_

Meer winter in Deventer 2010 (5)
_
Winter 2010 in het park (7)
_

Wolken aan de IJssel (8)
_
Deventer binnenstad (6)
_



Weblog Vrienden





Gastenboek berichten

Catharina van Joca's wandelwegen
30 december 2012 09:17
_
Ook hier weer iemand die lijkt te zijn verdwenen. waar ben je? hoe is het? dan maar de wens dat het je het komende jaar 2013 goed mag gaan.

EL
29 augustus 2012 07:25
_
Heej Meis, Heb al een hele tijd mn hyves verwijderd. Heb daarvoor een aantal keren aangegeven dat dat zou gaan gebeuren en een link geplaatst naar mijn Facebook pagina. Als je daar ook vrienden wilt worden stuur mij dan even een mailtje naar geertje.jammie @gmail.com want ik ben onvindbaar op FB ;-) Dan kun je dit bericht weer verwijderen uit je gastenboek. xx

Harry
20 februari 2012 10:03
_
Geluk is niet het enigste ...liefde kun je ook delen..en het wordt meer als je het deelt probeer het maar uit groetjes ..harry




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Nita123 om 01:16
_
Nita123 Online

Door Mutanebbi om 23:29
_
Mutanebbi Online

Door Keesvi om 23:08
_
Keesvi Online

Door Rob1949 om 22:45
_
Rob1949 Online

Door ArnoudStevens om 22:05
_
ArnoudStevens Online

Door corne.zh om 22:03
_
Corne.zh Online

Door annaseb om 22:03
_
Annaseb Online

Door annaseb om 22:02
_
Annaseb Online





_

Andere artikelen



Mijn ontmoeting met Wim Kan

Morgen 15 augustus is de herdenking van de bevrijding uit de Japanse kampen in voormalig Nederlands Indië. Wim Kan en Corry Vonk waren vlak voordat de oorlog uitbrak op tournee in Indië en werden ook opgepakt. Wim Kan heeft daar aan de Birma Spoorlijn gewerkt, net zoals mijn vader. Toen onze Koningin de Keizer van Japan ontving, jaren later, was hij, m.i. terecht, hevig verontwaardigd en schreef er een show over.

Het lied over de Birma spoorlijn plak ik in de link.


Mijn vader was een grote fan van Wim Kan en we keken thuis dan ook altijd. Als kind snapte ik al die polieke grappen niet zo, maar later vond ik hem ook geweldig.

De ontmoeting:

Een vriendin van mij, Dorien, en ik kwamen van een schoolreüni en wilden in de stad nog even wat eten. Ik parkeerde mijn auto achter de schouwburg. Naast mij stapte een lange man uit een grote witte Peugeot. Ik dacht: die lijkt op Wim Kan. Even later stapte er aan de andere kant een klein vrouwtje uit. Corrie Vonk. Ik wist het zeker. Ik liep op ze af en vroeg: Bent u Wim Kan? Corrie gaf antwoord: ja hoor. Ik zei: U geeft vanavond die show hier over Hirohito hè. Ja zei hij. Ik vertelde dat mijn vader ook aan de Birma spoorweg had gewerkt. Dan komen jullie zeker ook vanavond. Ik zei neen, het was al tijden uitverkocht. Wat jammer zei Corrie. Dat vonden wij ook, maar niks aan te doen.

Dorien en ik huppelden hand in de hand de straat over. We waren zo enthousiast dat we ze zomaar ontmoet hadden. Ineens achter ons: Meisjes, meisjes. Wij draaiden ons om. Corrie kwam ons achterna en zei: komen jullie vanavond maar naar de artiesteningang dan zal ik met de brandweer overleggen of jullie achter de coulissen mogen kijken. Ik zeg dan dat jullie nichtjes van mij zijn. Oh wat leuk mevrouw en wij nog jubelender uit eten. We waren er niet helemaal zeker van of ze het wel meende, maar we kochten twee bossen bloemen.

's Avonds gingen wij, een beetje zenuwachtig, aan de achterkant van de Schouwburg naar binnen. Geen mens te bekennen. Ineens... trip, trip, trip en een stem die riep: is mijn primillie er al? (beetje indisch woord voor familie). Ja hoor riepen wij. "Tante" Cor ging aan de sleep met stoelen en zette die zó neer dat we het goed zouden kunnen volgen. Toen zei ze: ik ga nu naar "oom" Wim, want die moet ik nog even helpen. De zaal liep vol en wij muisjesstil achter de gordijnen. In de pauze kwam ze weer naar ons toe en zei dat "oom" Wim moest gaan douchen, maar dat wij wat van haar konden gaan drinken in de artiesten foyer. Zo aardig en bezorgd waren ze. Hij ook, knikte ons steeds vriendelijk toe. Na afloop stonden we met die bloemen nog steeds achter het gordijn. Zei die assistent van Wim: die moeten jullie zo geven hoor. Ik dacht ikke niet, dat doe ik straks wel. Het doek ging open voor een encore, en die vent gaf ons een duw en daar vlogen we voor een volle zaal het podium op met slippers aan en bepaald niet sjiek gekleed. Wat konden we op zo'n moment anders dan die bloemen geven. Luid applaus. We wisten niet hoe snel we ons achter het gordijn moesten terugtrekken. Het was een prachtige ervaring.

De ouders van Dorien hadden wel kaartjes kunnen krijgen en die zaten op de eerst rij en konden af en toe een glimp van ons opvangen. Haar moeder zei later: Adoe Dorien je heb de hele avond aan jouw tenen gepeuterd. Die hadden ook hun hele leven in Indië gewoond en hadden nog een beetje dat accent met zo'n dikke d.

De voorstelling was prachtig, waar het over ging niet...



Artikel links


Geplaatst op 14 augustus 2009 17:10 en 2210 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benenalie  
14 aug 2009 17:48
Jeanne...wat een mooi verhaal!!
Wim Kan heeft jaren in Rheden(posbank) een tweede huis gehad!!
Een oud buurmeisje van mij verzorgde zijn huis......wanneer ze er niet waren!!
Mooie mensen...Wim Kan en zijn vrouw!!
Ingrijpend...de verhalen over die Kampen!!

groetjes Alie

Marianne.1  
14 aug 2009 17:50
Weer met dikke keel gekeken, geluisterd.
Joh Jeanne! Dat jij die mensen in het eggie hebt ontmoet... nog steeds heimwee op Oudjaarsavond.
_





_
MarieJeanne  
14 aug 2009 18:06
@ Alie. Wist ik niet van dat tweede huis. Wel Kudelstaart uiteraard. Ze waren hartstikke lief voor ons. Mijn vader Brima spoorweg, mijn moeder Kamp Lampersari, samen met haar zus en diens dochtertje van drie. Heb daar iets over gezegd bij Rick (Zwerver). Ze kenden elkaar toen nog niet. Twee gekneusde mensen bij elkaar. Dat kon niet goed gaan. Is geweest... gr. Jeanne

MarieJeanne  
14 aug 2009 18:15
@ Marianne. Ja hè, daarvoor maakt hij wel grappen, maar oh zo goed gevonden die sneren naar iedereen. Hij kon er wat van die Kan. Het lied is heel indrukwekkend. Dat vind jij dus ook begrijp ik. Ze waren helemaal echt hoor ome Wim en tante Cor. Heb ook heimwee... gr. Jeanne
_





_
Moontje-fifty5.1  
14 aug 2009 18:42
leuk hoor bij ons ging dat ook op ....nostalgie
mooie verhaal jeanne!!

fijn weekend moontje

MarieJeanne  
14 aug 2009 19:10
@ Moontje. Heerlijk was dat altijd hè. Je komt uit België is het niet? Keken jullie daar naar Wim Kan? Wat leuk. Wij gingen er altijd echt voor zitten. Alles bij de hand, hapjes en drankjes, want reclame was er toen nog niet en je wilde echt niet even weglopen want dat had je weer wat gemist. gr. Jeanne
_





_
Moontje-fifty5.1  
14 aug 2009 19:43
ja hoor mijn vader is in rotterdam geboren en mijn moeder in hulst ...maar had een belgische gootvader en daarom zitten we nu in belgie...en ben ik belg.. wij keken alleen naar de hollandse posten en gingen er ook voor zitten en mochten niet meer bewegen (9kinderen)hahahah
fijn weekend moontje

MarieJeanne  
14 aug 2009 20:08
@ Moontje. Lachen hier. 9 kinderen die hun liefelijke mondjes moesten houden. Zal niet meegevallen zijn. Voor de kinderen dan hè. Leuk te weten dit, jouw achtergrond. Jij ook fijn weekeinde. gr. Jeanne
_





_
Josefien.1  
14 aug 2009 21:35
Deze momenten van je leven zal je nooit meer vergeten. Op je slippers naar voren geduwd om bloemen aan te bieden... hahaha..
Wat zullen jullie snel giechelend terug zijn geslipperd tussen de coulissen van de opwinding.
De vader en en moeder van Dorien zullen wel opgekeken hebben, dat hadden ze nooit verwacht, hun dochter met haar vriendin.
Wim Kan en Corrie Vonk ja, daar gingen we thuis speciaal voor zitten. Een van de weinige politiek scherpzinnige cabaretier van toen.
Wat een verhaal!

MarieJeanne  
14 aug 2009 21:50
@ Josje. Niks giechelend (we waren 19, 20 0f zoiets). Ik stond stijf van de stress en het hele gebeuren. Die ouders wisten wel dat we daar zaten anders hadden ze nooit geweten dat wij dat waren en niet opgevallen. Tuurlijk nu lach ik er om, maar ja 19 was toch nog wel klein hoor toen. Wim Kan was scherp maar beschaafd. Ik kan me soms ergeren aan de F...s en Gvd's en Kl.... en noem het maar op. Dingen aan de kaak stellen ok. Hoeft niet met dergelijke superlatieven. Kan kon dat, rustig, doordenkers en dan vat je het ook. Zonder grof te worden. Ik houd wel van subtiel. Op naar de herdenking morgen... dank en gr. Jeanne
_





_
Hera  
14 aug 2009 22:53
Oh Jeanne, wat leuk die ontmoeting zeker op deze manier, dit vergeet je ooit meer. En heerlijk om hem weer even te horen. Tja...oudejaarsavond dan bleef ik zelfs zitten. Wat een leuk verhaal zeg.

Willem.J.1  
14 aug 2009 23:07
Hier raak ik ontroerd van, eerst jouw stukje -wat mooi om dit meegemaakt te hebben. Daarna Wim Kan: "Er leven haast geen mensen meer die 't kunnen navertellen". Inmiddels nog meer waar.
Oudjaarsavond bij de radio, we luisterden thuis altijd. Ik weet het nog goed.
_





_
MarieJeanne  
14 aug 2009 23:31
@ Hera. Vergeten doe ik het niet en hem zeker niet. Heb zijn dagboeken gekocht en een dvd set van drie dvd's. Zijn laatste show was hij echt oud en moe en dat zag je. Triesterig wel. Alles gaat voorbij. gr. Jeanne P.S. Was niet op vakantie met een ander gevallen slachtoffer? Of nog niet? grijns(je).

MarieJeanne  
14 aug 2009 23:36
@ Wim. Was heel spannend hoor Wim. 19 was toch in die tijd nog wel jong en voelden we ons ukkies. Ze waren ook zo áárdig voor een stel wildvreemde grieten. Ja mooi hè die tekst, heel droevig, hij was er zelf bij immers, en daarnaast heel cynisch, verwijtend. Morgen herdenken met familie en dan denk ik ook aan hem. gr. Jeanne
_





_
Marianne.1  
15 aug 2009 10:03
Ja, op de radio, zo ken ik hem ook. Ging nog sneller dan op tv, geen tijd om te lachen! En inderdaad- nu ben je met 19 volwassen, toen nog kind. Wonderlijk verschijnsel eigenlijk- wie verklaart dat even voor me?
Bah- zijn laatste tv-optreden heb ik grotendeels gemist- we hadden een brandje door vuurwerk. Ik wens je een warme herdenking.

MarieJeanne  
15 aug 2009 10:27
@ Marianne. Ik kan het niet verklaren hoor Marianne. Brand door vuurwerk is naar, maar daardoor Kan gemist te hebben is dubbel beroerd natuurlijk. Hij was niet helemaal meer wie hij altijd was. Schrale troost misschien? En dank voor de wensen. Gr. Jeanne
_





_
MarieJeanne  
15 aug 2009 13:01
@ Cath. Ze was inderdaad heel lief. En die teksten werden in de pauze "ververst" zeg maar. Waar oorlogen voor dienen zullen we ons altijd wel af blijven vragen Cath. gr. Jeanne

Dimphena  
15 aug 2009 15:55
Wat een prachtig verhaal en wat een beleving, zomaar mensen ontmoeten die je tot dan toe alleen maar op afstand bewonderd had !!
Ik keek en luisterde ook naar Wim Kan en kon daar intens van genieten.... Groetjes Diny
_





_
MarieJeanne  
16 aug 2009 01:25
@ Diny. Vandaag herdenking gedaan met familie over "onze" bevrijding. Al was ik toenn nog niet geboren. Laat geworden en ook Wim Kan gememoreerd. Doen we niet ieder jaar hoor, maar soms zo fijn met familie en dezelfde Indische ervaringen bij elkaar te zijn. Onze ouders zijn er allemaal niet meer en wij zijn dus derde generatie, maar het zit of de één of andere manier allemaal in ons. gr. Jeanne.

Agaaths-weblog.1  
16 aug 2009 15:35
Dat noem ik nog eens boffen, gratis een voorstelling bijwonen, toch wel lief van Corry en Wim, alleen op oudejaarsavond keken wij naar Wim Kan, helaas is dat niet meer, leuk artikel, li gr agaath
_





_
MarieJeanne  
16 aug 2009 17:40
@ Agaath. Ja jammer hè Agaath. Ik heb hem gelukkig op DVD en kijk er af en toe nog wel eens naar. Ze waren inderdaad heel lief voor ons. Fijn dat je het een leuk artikeltje vond. Dank en gr. Jeanne

Vivero.1  
17 aug 2009 18:22
Mooi, ontroerend ook. Die verhalen, dat verleden... Blijvende herinnering.

_





_
MarieJeanne  
17 aug 2009 18:43
Er werden leuke, maar ook hele akelige (kamp)verhalen weer eens opgerakeld. Daarna bij mij thuis de opname bekeken van de Indië herdenking in Den Haag, dat was weer mooi. Marion Bloem was kippenvel. Zij memoreerde dat de gevangenen direct na de oorlog beschermd moesten worden door hun eigen voormalige vijand de Japanners. Dat vanwege de moorden door de Indonesiërs op alles wat Nederlands was. De Bersiap tijd. Mijn moeder zei altijd: we kwamen van een oorlog in een oorlog. Er zijn niet veel mensen die dat weten en ook niet veel die het interesseert hier denk ik. Kan er nog wel een boekwerk over maken, maar ik word dan boos en gefrustreerd. Mijn moeder, haar moeder, haar oma en daarvoor generaties, hebben nooit een ander land gekend. Die waren daar allemaal geboren, hadden Indisch bloed en dan moet je zomaar in een ander land (Nederland) gaan wonen, omdat je de Nederlandse nationaliteit hebt. En hier werden we met de nek aangekeken. Ik houd erover op. Memoreren was het zeker. gr. Jeanne

Vivero.1  
19 aug 2009 09:50
Indrukwekkend... Zo ook de Joden die terugkeerden uit de kampen. Je hebt plaatsvervangende schaamte voor landgenoten, als je leest wat voor een 'welkom' die mensen kregen. Ongelooflijk, tsja mensen he....
_





_
Ofsen  
25 aug 2009 19:21
fantastisch die terugblik en die ontmoeting met wim kan. ik heb altijd genoten van zijn optreden. terecht was hij woest over het uitnodigen van de Japanse keizer. wij Indische mensen die de japanse kampen hebben meegemaakt waren woest.

MarieJeanne  
25 aug 2009 19:29
@ Viv. Jeetje ik zie net pas jouw reactie hier. Moet iets over het hoofd gezien hebben. Je hebt helemaal gelijk. Al berooid en beroerd, maar IK, IK, IK ga voor. Bah! Gelukkig niet alle mensen. Ik blijf positief.
_





_
MarieJeanne  
25 aug 2009 19:36
@ René. Ik heb geprobeerd er ondanks alles een beetje gezellig stukje over Kan van te maken. Mijn frustraties heb ik bij Rick (Zwerver)neergezet, naar aanleiding van zijn artikel. Mijn moeder en haar zus met dochtertje van drie in vrouwenkamp. Haar broertje overleden. Haar vader overleden in mannenkamp. Haar verloofde letterlijk vermoord omdat ze informatie wilden over de Spoorwegen waar hij hoofd van was. Mijn vader Birma railroad. Toen Kan in opstand kwam had het ik het gevoel dat men vond dat hij maar een overdreven mening op na hield. Zie je daar ga ik weer en dat was juist wat ik niet wilde met dit verhaaltje. Dat ik je snap (hoewel ik het zelf niet heb meegemaakt, maar wel de verhalen van de familie) staat buiten kijf. Dank voor je begrip ook. Heb je het zelf wel meegemaakt? gr. Jeanne

Ofsen  
25 aug 2009 19:58
ja. ik heb het zelf meegemaakt. kijk maar op mijn blog bij het zevende kamp.
_





_
MarieJeanne  
25 aug 2009 20:04
@ René. Ok ga ik straks doen. Ben hier nog niet zo lang en heb lang niet alles gelezen van iedereen. Is niet mogelijk. groet hoor! Jeanne