Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Maria Distel
Gedachten en Gedichten
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Geluk is het enige wat je kunt vermenigvuldigen door het te delen. P. Coelho



Mijn Profiel

MarieJeanne
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Stil
20 februari 2012 02:09


Orgelstem
02 mei 2011 03:10

Hulp gevraagd
24 april 2011 00:23

Als je elkaar nodig hebt...
14 april 2011 22:27




Fotoboeken


Deventer binnenstad (6)
_
Winter 2010 in het park (7)
_

Winter in Deventer 2010 (5)
_
Meer winter in Deventer 2010 (5)
_

Puck (25)
_
Wolken aan de IJssel (8)
_






Weblog Vrienden





Gastenboek berichten

Catharina van Joca's wandelwegen
30 december 2012 09:17
_
Ook hier weer iemand die lijkt te zijn verdwenen. waar ben je? hoe is het? dan maar de wens dat het je het komende jaar 2013 goed mag gaan.

EL
29 augustus 2012 07:25
_
Heej Meis, Heb al een hele tijd mn hyves verwijderd. Heb daarvoor een aantal keren aangegeven dat dat zou gaan gebeuren en een link geplaatst naar mijn Facebook pagina. Als je daar ook vrienden wilt worden stuur mij dan even een mailtje naar geertje.jammie @gmail.com want ik ben onvindbaar op FB ;-) Dan kun je dit bericht weer verwijderen uit je gastenboek. xx

Harry
20 februari 2012 10:03
_
Geluk is niet het enigste ...liefde kun je ook delen..en het wordt meer als je het deelt probeer het maar uit groetjes ..harry




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door tulpmans om 06:52
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 06:43
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door tulpmans om 06:43
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door Rosalina42 om 06:42
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 06:41
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door bellahelena om 06:41
_
Prikbordbericht aangepast

Door Rosalina42 om 06:39
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 06:38
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Stil



Dit gedichtje gaat over mijn moeder die in augustus 2008 is overleden. Ze werd langzaam dement.


Foto: Oude verwarde takken

Muziek: Méditation uit Thais van Massenet. Viool Itzhak Perlman


Stil

Wat is het stil vandaag
op straat...
Dat zei mijn moeder
in de laatste jaren
van haar leven vaak.

Vind jij het ook zo stil?
Dan mompelde ik
maar iets van ja.
Keek vol verdriet,
naar haar.

Zaten we zo samen.
De stekker uit de televisie.
Alvast voor de zekerheid
anders kwamen er 's nachts,
volgens haar, geluiden uit.

Een magere hand
kon grijpen naar de mijne,
zoekend naar contact.
Wanhopig vervreemd,
lichaam en geest verzwakt.

Haar ogen keken naar me
zonder mij echt te zien
of te weten wie ik was.
Leek ze toch een beetje blij.
Niet alleen was minder stil.

© MJ





Geplaatst op 20 februari 2012 02:09 en 5417 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Fran  
20 feb 2012 12:22
Pfff komen ze weer die tranen. Wat mooi en de keiharde realiteit. Wat een gemis heey MJ?

Franslj.1  
20 feb 2012 13:01
Een herinnering aan de werkelijkheid van toen, MarieJeanne, om stil van te worden...

Groet.. franslj.
_





_
Marianne  
20 feb 2012 13:13
Angstig duidelijk het verdwalen in je geest beschreven- en vol mededogen.

Benenalie  
20 feb 2012 13:21
Dementie...je ziet mensen steeds verder van je afglijden!
Een herinnering aan toen,duidelijk omschreven
_





_
Ofsen  
20 feb 2012 15:28
ik moet altijd even wennen aan gedichten die niet rijmen maar ik kan het ook als poezie lezen. mooi verwoord. graag geluisterd naar de video/muziek.

Agaaths-weblog  
20 feb 2012 16:39
Heel ontroerend en je hebt er een prachtig gedicht bij gemaakt. Vreselijke ziekte, li gr agaath
_





_
MarieJeanne  
20 feb 2012 22:21
Huilen doe ik nog maar heel soms Fran. Missen nog iedere dag.

MarieJeanne  
20 feb 2012 22:25
Het even geduurd voordat ik deze herinneringen op kon schrijven Frans. Langzaam veranderde ze. Stil was ze voor die tijd nooit. Ze had altijd wel wat leuks te vertellen. Beetje maf ook. Het verschil des te groter.
_





_
MarieJeanne  
20 feb 2012 22:29
Ze begon het te beseffen Mo en dat was voor haar heel erg angstig en akelig. Voor ons, de zussen, was het vreselijk om aan te zien. Altijd vol actie en ineens kon ze niks meer en wilde ook niks meer.

MarieJeanne  
20 feb 2012 22:30
Het heeft even geduurd voordat we het door hadden Alie, langzaam afglijden dat was het precies.
_





_
MarieJeanne  
20 feb 2012 22:33
Klanken kunnen ook rijmen René als je het met de juiste intonatie leest. Is misschien even wennen inderdaad, maar ik schrijf vaak zo. Het waren tropenjaren.

MarieJeanne  
20 feb 2012 22:36
Als je niet bekend met de ziekte Agaath weet je niet wat je doen moet. Het is een heel grillig proces. Je ziet je moeder langzaam verdwijnen en je kunt er niets aan doen.
_





_
Hera  
20 feb 2012 23:02
Wat is dit mooi . Groot compliment voor jou!

MarieJeanne  
20 feb 2012 23:38
Het lag al even op de plank te sudderen Hera. Dan moet ik altijd nog een beetje schaven, beetje nadenken en dan is het "af", althans voor mij.
_





_
Lia25  
21 feb 2012 10:34
Mooi gedicht..ik heb het van dichtbij meegemaakt..het is een rot ziekte..je ziet ze steeds verder weg zakken,heel erg

Fijne dag Lia

MarieJeanne  
21 feb 2012 19:30
Jij hebt het dus ook meegemaakt Lia dan weet je precies hoe het gedicht bedoeld is.
_





_
Tharisis  
29 feb 2012 22:50
Ondanks alles, Jeanne, leek ze toch een beetje blij toen ze in jouw ogen keek... we willen dat zo heel erg graag, hè.
't Is een zwaar, triest en verdrietig pad voor eenieder die het treft. Ik heb het ervaren met een goede vriend van onze leeftijd.
Je hebt het mooi zuiver onder woorden kunnen brengen...
Toos





MarieJeanne  
01 mrt 2012 16:00
Ze zag me niet echt hoor Toos, ze zag bijna niets meer, glaucoom en staar, maar daarnaast herkende ze me niet. Het was denk ik meer dat er iemand bij haar zat die ze zich vaag herinnerde. Ja hele nare jaren waren het en jij kent het dus ook al. Van onze leeftijd lijkt me echt heel erg. Mijn moeder was 88 toen ze stierf.
_





_
Tharisis  
01 mrt 2012 16:24
Marie-Jeanne, dat begreep ik ook wel, maar we willen zo graag geloven dat.... kan de juiste woorden niet vinden...
Een goede vriend zo jong op deze manier zien 'verdwijnen' is bijna niet te behappen.
Als het om je eigen moeder gaat, zal het nog vele malen zwaarder zijn, vermoed ik.
Goed dat je eindelijk de juiste woorden hebt kunnen vinden!
Toos


MarieJeanne  
01 mrt 2012 16:57
We hadden het eerst helemaal niet in de gaten, mijn zussen en ik. Ik kwam er iedere dag en merkte het helemaal niet omdat het zo sluipend gaat. Daarnaast kende ik het niet. Nog nooit zo iemand meegemaakt. Ze kon ineens heel lelijk doen en dan zat ik in de auto naar huis heel boos en verdrietig want ik snapte niet wat ik verkeerd had gedaan. Het hoorde er allemaal bij. Pas veel later snapten we het. Dat ze ziek was. Verpleeghuis was vreselijk voor haar. Opgesloten... dat was altijd haar grootste angst omdat ze meer dan drie jaar in een Jappenkamp was opgesloten toen ze begin 20 was. Het kon niet anders, ze was een gevaar voor zichzelf en de thuiszorg kon het ook niet meer aan. Ze heeft nu rust gelukkig. Enne, ik snap wel dat je de juiste woorden niet vindt. Ik weet wat je bedoelt.
_





_
Wenny-m  
02 mrt 2012 23:02
Mooi beschreven, hoe triest de oude dag kan zijn.

MarieJeanne  
05 mrt 2012 02:17
Dank je Wen. Triest was het zeker.
_





_
Willem.J.1  
08 okt 2012 17:09
Blij dat ik dit gedicht toch nog lees.
Het is prachtig geschreven en herinnert me aan ... maakt verder niet uit, maar heel herkenbaar.

MarieJeanne  
08 okt 2012 17:19
Ha Wim, kwam je zomaar even buurten. Ik kom nauwelijks nog op 50+ Wat dit gedicht betreft: het was echt heel afschuwelijk. Kan er soms nog niet van slapen. Lieve groetjes, E.
_